Zabytek

Matki Boskiej z Dzieciątkiem i św. Janem Chrzcicielem  
I poł. XVI

Obraz w kształcie tonda przedstawia Matkę Boską z Dzieciątkiem i św. Janem Chrzcicielem. Matka Boska ujęta w pozycji siedzącej do kolan, zwrócona w lewo i pochylona nad dzieciątkiem, siedzącym na jej kolanach, trzyma je obiema rękami. Dzieciątko nagie, z nogami zwróconymi w prawo, lewą rękę wspiera na dłoni Matki Boskiej, twarzą zwraca się w lewo w stronę św. Jana. Św. Jan ujęty do bioder zwrócony do środka w stronę dzieciątka. Unosząc lekko twarz trzymając obiema rękami krzyżyk w lewej wąską banderolkę. Z tyłu za św. Janem fragment pejzażu i błękitnego, ciemniejącego ku górze nieba. Z prawej strony Madonna, brązowawy fragment architektury. Matka Boska ubrana w czerwoną suknię i ciemny zielonawo-niebieski płaszcz okrywający również głowę. Dzieciątko przepasane białą tkaniną, św. Jan w czerwonym okryciu, przywiązanym na prawym boku. Karnacje kremowe, o żywym różowym odcieniu na policzkach i rękach. Włosy jasnobrązowe.

 

Zabytek

Ampułki to dwa małe dzbanuszki tego samego kształtu i wielkości służące do podawania kapłanowi w czasie Mszy wina i wody, które wlewa do kielicha przed ofiarowaniem.

Ampułki w kształcie kielichów z pokrywką umocowaną na zawiasie. Ampułki na całej powierzchni ozdobione dekoracją trybowaną o motywach roślinnych - liści i kwiatów. Nodus w formie dwóch połączonych ze sobą talerzyków tworzy kształt spłaszczonej kuli. Stopa lekko sklepiona, o prostym, gładkim brzegu. W górnej części pojemnika pas gładkiej powierzchni z inskrypcją I·C·F·V·W·G·G·V·H. Ampułki identyfikują się poprzez plastycznie wykonane proste litery A oraz V przymocowane do pokrywki przy zawiasach. Na ampułkach brak puncy miejskiej i złotnika.

Taca owalna, trybowana, z szerokim drobno falującym brzegiem bardzo plastycznie modelowanym w motywy roślinne takie same jak na ampułkach. Środek tacy mocno zagłębiony w nim plastycznie ukształtowane dwa wieńce z liścio średnicy równej podstawie ampułek. W środku każdego wieńca okrągłe, wypukłe, gładkie pole z płytko rytym herbem. W jednym polu monogram DHC, a w drugim niezidentyfikowany herb.

Zabytek

Monstrancja (z łac. monstrare − pokazywać) − naczynie liturgiczne służące w liturgii do umieszczania w nim konsekrowanej hostii, celem wystawiania na ołtarz podczas nabożeństw, adoracji, błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem oraz w czasie procesji teoforycznej.

Monstrancja z warsztatu Hansa Georga Kolbe, wykonana w Racibórz, 1687 r.

Monstrancja osadzona na owalnej stopie o lekko falistym brzegu.Gloria kształtowana dekoracyjnie w formie trzech gałązek winnego grona wychodzących z kwiatonu. W środkowej części umieszczona owalna puszka w obudowie mająca formę dużej kiści winnego grona, którą na drzewcu niosą zwiadowcy z ziemi obiecanej Kaleb i Jozue. Na gałązkach bocznych liście oraz owoce grona.

Zabytek

Joomla templates by a4joomla